Ich zeen ich gedachte, alles zoea klaor...
alsof ich d’r gister nog waas
In mien kinjerjaore, höb ich d’r gewoeandj
Gekuitj en gespeeldj in ‘t graas
De straot is d’r nog
De minse neet miër... ‘t is anges, en eigelik raar
As ich nao ‘t hoes kiek, woea ich höb gewoeandj
veul ich leefdje, gelök met elkaar
Ich loup in gedachte, nao binne en kiek...
en zeen mich as hummelke staon
De geure de kleure, ich raak ‘t haost aan
Zoea echt, det ich neet weg wil gaon
Doezendj gedachte, gaon mich door de kop
hiej, woea mien laeve begos
woea ich speeldje met vriendjes, boete op straot
Dae sjoeane tied leutj mich neet los
‘t Veultj nog wiej thoes
As ich kiek nao det hoes
As ich loup euver straot
Neet te besjrieve, krieg ich ‘t weer kwaod
As ich dink aan die jaore, waat dao is gebäörtj
Woea leefdje en leid is gedeildj
Woea met valle en opstaon, op os eige maneer
‘n Lach en ‘n traon zeen verdeildj
Det hoes is ein deil van mien laeve, mien jeugd
‘t liektj net al zaet ‘t ‘gedaag...’
‘t woore sjoean jaore, mer ze zeen noe gewaest
Ich ben bliej, det ich noe zegke maag...
‘t Veultj nog wiej thoes
As ich kiek nao det hoes
As ich loup euver straot
Neet te besjrieve, krieg ich ‘t weer kwaod
Inloggen
/zoepe.nl_wm_SG1S2252.JPG)
