Tracklisting:
1. "That Was Just Your Life" 7:07
2. "The End of the Line" 7:51
3. "Broken, Beat & Scarred" 6:25
4. "The Day That Never Comes" 7:55
5. "All Nightmare Long" 7:57
6. "Cyanide" 6:39
7. "The Unforgiven III" 7:45
8. "The Judas Kiss" 8:00
9. "Suicide & Redemption" 9:56
10. "My Apocalypse" 5:00
Genre: Metal
Eindelijk, hij is er! We hebben dik 5 jaar moeten wachten op het nieuwe album van “The Four Horsemen”, oftewel Metallica. Het is misschien wel de meest besproken release van 2008 en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen. De voorganger St. Anger had nogal wat kritiek te verduren gekregen: de drums klinken als een set potten en pannen waar Jamie Oliver jaloers op zou worden, de nummers bevatten geen solo’s en zijn erg rechttoe rechtaan. Op zich wel een goede weergave van de toen bijna op scheiden staande band, gelukkig zijn ze er weer bovenop gekomen en nummers van het album St. Anger worden nauwelijks nog live gespeeld. De old-school Metallica fans hopen natuurlijk op een metalalbum als Master of Puppets, wat nog steeds wordt gezien als een van de beste thrashmetalalbums ooit met ijzersterke nummers. Maar laten we eerlijk zijn: als Metallica kun je het bijna niet goed doen bij veel fans, wat je ook doet, er zijn altijd mensen die er kritiek op hebben, breng je een plaat uit die lijkt op Master of Puppets krijg je het verwijt dat je niet vernieuwend bent, breng je een plaat uit als Load/Re-Load krijg je het verwijt dat je niet aan je roots blijft vasthouden en dat je te soft bent geworden.
Maar goed, 12 september lag ‘ie dan eindelijk in de winkel: Death Magnetic zoals het nieuwe album heet. Aan de tracklisting te zien zijn de heren gefascineerd geweest door de dood bij het schrijven van de nieuwe nummers. Met titels als That Was Just Your Life, Cyanide, My Apocalypse en Suicide &Redemption verwacht je al meteen een wat meer donkere inslag van het album, de albumhoes versterkt dit alleen maar met de afbeelding van de vorm van een doodskist met daaromheen magnetische veldlijnen. Een mooie weergave van de titel Death Magnetic dus. Wat ook opvalt aan het album is de lengte van de nummers: het kortste nummer is de afsluiter My Apocalypse en met 5 minuten is dit toch geen kort nummer. Niet echt geschikt radiomateriaal dus.
Het album opent met het uptempo nummer That Was Just Your Life en ja hoor, Metallica rockt weer als vanouds! Stevige riffs die staan als een huis en er is weer een gitaarsolo te vinden. Dat het pas de eerste is van velen kom je later pas achter (en daar is niets mis mee!) Het tweede nummer knalt lekker in deze zelfde uptempo vibe door met een zeer catchy groovy refrein erin. Dan wordt het tempo (slechts tijdelijk) wat teruggeschroefd voor het derde nummer dat heerlijke gitaarriffs bevat en de heerlijke meezinger “What don’t kill ya make ya more strong!” Vervolgens is de nieuwe single The Day That Never Comes aan de beurt, volgens traditie is het vierde nummer een meer balladachtige plaat, tenminste, zo begint deze, het nummer begint namelijk erg rustig om vervolgens volledig los te barsten na een minuut of vijf. Het hieropvolgende nummer zou ook niet misstaan op een album van Slayer, het doet wat denken aan Rain in Blood, supersnelle thrashmetal zoals we het gewend waren van vroeger dus. Het nummer Cyanide vind ik persoonlijk het minste nummer van het album, niet echt een hoogtepunt in het nummer, maar zeker ook niet slecht. Vervolgens toch wel de grootste verrassing van Death Magnetic: The Unforgiven III, na The Unforgiven II van Re-Load dacht je wel dat het genoeg geweest was met dat concept, maar niets is minder waar. Het nummer begint met een nog niet eerder door Metallica vertoonde Ennio Morricone achtige piano-intro inclusief blazers om vervolgens op de oude vertrouwde Metallica manier los te barsten inclusief een solo van Kirk waar ik persoonlijk toch wel kippenvel van krijg. Na dit meesterwerk komen we bij The Judas Kiss, een vrij hard nummer dat me op sommige punten ook wel weer wat aan Load doet denken. Het een na laatste nummer is het instrumentale Suicide & Redemption, misschien niet zo sterk als Orion of The Call of Ktulu, maar zeer zeker de moeite waard! Het album sluit dan verder af met My Apocalypse, een snel thrashmetalnummer om nog ff lekker los te gaan.
Is dan alles goed aan het album? Nee, helaas niet. Ik heb namelijk twee kritiekpunten: de eerste is het drummen van Lars, het is nu niet echt het meest creatieve werk dat ik ooit op een metalalbum gehoord heb. Eerlijk gezegd heb ik eerder het idee dat hij door de jaren heen minder goed is geworden in plaats van beter. Het tweede puntje van kritiek, en dat is er niet zomaar een, is de vreselijke productie van de plaat. Alles klinkt zo overgeproduceerd en is niet meer definieerbaar, er is zelfs regelmatig clipping zeer duidelijk te horen. Om dit te testen moet je eigenlijk de Master of Puppets CD in de CD-speler doen, dan het volume op een lekker niveau zetten dat je prettig vindt en dan vervolgens de Death Magnetic CD in de CD-speler doen zonder dat je aan de volumeknop komt. Wedden dat je die omlaag wilt draaien? Waarom dat tegenwoordig toch altijd gedaan wordt is mij een raadsel, maar bij deze CD lijkt het wel extreem te zijn. Er is inmiddels ook al een petitie gestart waarmee men wil bereiken dat deze opnieuw gemastered gaan worden., zie: link
Buiten deze kritiek: het is muzikaal gezien zeker weer een waardig Metallica-album te noemen dat zowel de diehard Metallica-fans kan bekoren als de nieuwkomers in het genre. Jammer van de productie, maar verder is er bijna niets op het album aan te merken. Het is geen Master of Puppets, maar mijns inziens moet je dat ook niet willen. In elk geval lijken de heren zich wat van de kritiek te hebben aangetrokken en hebben ze weer een puik album uitgebracht!
Column CD-Recensies C-Mon & Kypski - 'The Complete Jazz Compilation'
2008-10-07 | 00:39:00
C-Mon & Kypski - 'The Complete Jazz Compilation' - door Chomp
De meest creatieve band van Nederland? Vetste live-band van Nederland? Het eerste wat mij na Naked Shepherd te binnen zou schieten is: C-Mon & Kypski. Bijna iedereen kent hen, maar wat is het eigenlijk? Turntablism dat rock, hip hop, electro en wereldmuziek bij elkaar brengt.
En sinds kort ook jazz. Want hun nieuwe release heet 'The Complete Jazz Compilation' en kost ongeveer 7 euro in de betere platenzaken. Een 70 minuten durend album waarbij een paar oude nummers langskomen, maar waar verder vooral nieuw materiaal op staat in samenwerking met onder andere Wouter Hamel, Benny Sings, The Proov en Senna.
Het is dus een creatieve mix à la C-Mon & Kypski. Alleen is de titel niet zo gunstig gekozen. Een gitaarsolo in 'Beggers For The Sun'? Scratchen in onder andere 'Black Mountain / Green Rainbow' en 'Both Worlds'? Hiphop-beat in 'Ode To Rhodes'? Groove en funk in 'Muzik'? Het zal wel C-Mon & Kypski-jazz zijn, want echte jazz is het niet. Niet dat deze nummers slecht zijn, verre van, maar jazz speelt hierbij toch slechts een bijrolletje op de achtergrond. Gelukkig zijn er ook enkele nummers zoals 'Giants Of Jazz', 'Mood Mode' en 'Make My Day' waarbij het jazz-element wel de aanvoerdersband mag dragen.
Conclusie? 'The Complete Jazz Compilation' is meer een toenadering tot de muziek van Kraak & Smaak dan een echte jazzplaat. C-Mon & Kypski hebben eigen en nieuw materiaal vooral laten beïnvloeden door jazz. En dat valt hen niet kwalijk te nemen, want het resultaat klinkt relaxed, vloeiend, creatief en is wederom prima geproduceerd. Petje af.
Column CD-Recensies Cold War Kids - 'Loyalty To Loyalty'
2008-10-07 | 00:04:53
Cold War Kids - 'Loyalty To Loyalty' - door Chomp
Begin 2007 braken Cold War Kids door met twee supersingles: 'Hospital Beds' ( link ) en 'We Used To Vacation' ( link ), en één aardige single: 'Hang Me Up to Dry' ( link ). Beklemmende stukken muziek die na één luisterbeurt vreemd en onwennig klinken, maar na enige tijd zichzelf erg houdbaar en verslavend bewijzen. Mede dankzij de eerlijke teksten over het gezinsleven, het noodlot dat toeslaat, alcoholisme en Vietnam. Tot zover het debuutalbum, want veel soeps was de rest van de plaat eigenlijk niet. Vrij veel middenmoot en soms 'filler'. Ruimte genoeg voor verbetering dus.
De opvolger zou consistenter klinken en het talent moest verder worden uitgewerkt. Zijn Cold War Kids hierin geslaagd? Verre van, want wat een deceptie, zeg! Hoogtepunten zijn er eigenlijk niet, nog steeds veel middenmoot en de rest van de plaat is filler. Nergens weet 'Loyalty To Loyalty' te overtuigen, en erger nog: vernieuwend is het al helemaal niet. Er staan wel een paar aardige nummers op: 'Golden Gate Jumpers', 'Every Valley Is Not A Lake', 'Something Is Not Right With Me' en 'I've Seen Enough', maar ze halen op geen enkel moment het voormalige niveau.
Is het dan echt zo'n Nickelback ft. Crazy Frog-plaat? Nou, zó erg is het nou ook weer niet. Maar een Kaiser Chiefs-plaat mag je het gerust noemen: niet vernieuwend, middenmoot en het wekt na enige tijd zelfs irritatie op. Een verzameling inconsistente B-sides dus. Erg jammer, want de singles van het debuut smeekten wat mij betreft om meer.
Column CD-Recensies TV On The Radio - 'Dear Science'
2008-10-06 | 21:47:15
TV On The Radio - 'Dear Science' - door Chomp
Het uit Brooklyn afkomstige TV On The Radio is lastig in één hokje te duwen. In 2006 wist de band een single te produceren waarvoor superlatieven tekort schieten: 'Wolf Like Me' ( link ). Het bijbehorende album - 'Return To Cookie Mountain' - werd gezien als een soort Harry Mulisch: grensverleggend en eigenzinnig, maar misschien wel te moeilijk vanwege de grote brokken gospel, a cappella, free jazz, soul en electro.
Op 'Dear Science' lijkt TV On The Radio volwassen geworden. Het experimentele pad van deze vier negers en de blanke gitarist lijkt een afgesloten hoofdstuk. Het resultaat: een toegankelijke en verfrissende klank waarbij de bovenstaande mix meer naar de achtergrond is gedrongen. Hierdoor kan men eenvoudiger grip krijgen op de nummers, hoewel het nog altijd groeibriljantjes zijn. Dat komt omdat het album 'Dear Science' alle lagen bevat die die ene single 'Wolf Like Me' in 2006 ook bevatte: metaforen, tweekoppige zang en veel achtergrondsax.
Korter gezegd: in ieder nummer zit iets speciaals dat TV On The Radio meer maakt dan een doorsnee bandje. Zo heeft 'DLZ' een meeslepende zanglijn ('this is beginning to feel like...' + echo), 'Love Dog' heeft de gospel, de ooohhhh's en net als 'Stork And Owl' prominent aanwezige violen, 'Dancing Choose' heeft de electrofunk en 'Crying' wordt afgesloten met blazers. En doordat het album zo goed geproduceerd is, wordt nergens de indruk gewekt dat de plaat van de hak op de tak gaat.
Ben je dus op zoek naar iets nieuws met veel variatie, maar niet te kinderachtig: gun TV On The Radio zeker een paar luisterbeurten. Het vraagt wat geduld, maar dan heb je ook wat.
Column CD-Recensies Drive-By Truckers – Brighter Than Creation's Dark
2008-02-13 | 18:16:12
Drive-By Truckers – 'Brighter Than Creation's Dark' - door Meneer Joost
Negentien nummers maar liefst telt de nieuwste van de Truckers. Iets nieuws onder de zon? Nee! Goed? Jazeker! Het vertrek van Jason Isbell (naast Patterson Hood en Mike Cooley de voornaamste songwriter van de Truckers) heeft de band nauwelijks pijn gedaan. Sterker nog, de composities op ‘Brighter than creation’s dark’ mogen er zeer zeker zijn. Hood zoekt het zoals gewoonlijk vooral in rustige, verhalende songs (zoals opener ‘Three Daughters And A Beautiful Wife’), al komt ook het magistrale, zwaar rockende ‘That Man I Shot’ (over de zinloosheid van de gewapende strijd in Irak) uit zijn pen. De échte prijsnummers komen ditmaal echter wat mij betreft vooral op het conto van gitarist/zanger Mike Cooley. ‘3 Dimes Down’ klinkt à la de Stones uit de vroege jaren zeventig. Jammer dat Mick, Keith en consorten dit niveau al eeuwen niet meer halen. Nummers als ‘Self Destructive Zones’ en vooral ‘A Ghost To Most’ representeren het beste dat de southern rock anno 2008 te bieden heeft. De échte verrassing komt op naam van Shonna Tucker, de vrouw van Isbell die (naast de basgitaar) voor het eerst ook de compositie en zang van enkele nummers voor haar rekening neemt. Met kippenvel veroorzakend (‘I’m Sorry Huston’ ) danwel stevig rockend (‘Home Field Advantage’) resultaat.
Meneer Joost zegt: gooi die balkondeuren open, zet een koud pilsje aan je mond, en draai de Truckers. Ze verdienen het.
Inloggen
