Column Film-Recensies Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street
2008-02-11 | 14:23:23
Door Denniz
Sweeney Todd is een kapper die na 15 jaar onschuldige gevangenschap terugkeert naar Londen om wraak te nemen op de rechter die hem heeft verbannen en zijn vrouw en dochter heeft afgepakt. Nevenpersonages zijn een jonge zeevaarder die Sweeney heeft gered van waar hij gevangenzat en per toeval verliefd wordt op diens dochter en de uitbaatster van een pastijtjeswinkel waarboven Sweeney gaat wonen om weer te gaan knippen en scheren (en met zijn scheermes wraak te nemen). Deze Mrs. Lovett is overduidelijk verliefd op Sweeney en wil graag een kindje.
Deze film is gehypet: (a) omdat het de nieuwe Tim Burton is; (b) omdat het de nieuwe Johnny Depp is; (c) vanwege het ongebruikelijke genre van horror-musical. Vraag is of de hype terecht is.
Waarmee het gezelschap waarmee ik naar de bios ging vooral mee worstelde was het musical-gedeelte; waarom een donkere (bijna zwart-witte) horror(-achtige) film maken waarbij iedereen in gezang uitbarst? Vaak gebeurt dit in musicals waar men toch al veel zingt vanwege de setting (bv. Sound of Music, Phantom of the Opera, Dreamgirls) of in films die zichzelf niet zo serieus nemen (bv. Little Shop of Horrors, Hairspray, Enchanted). ST heeft nix met zingen te maken en neemt zichzelf zeer serieus, dus valt in de categorie “films waarin iedereen zonder reden in gezang uitbarst en het feit dat dat gebeurt vindt iedereen in die film heel normaal”. Denk hierbij aan Annie, Grease en alle Disney-films met liedjes. Dit zijn echter allemaal onschuldige komedies, dus wat dat betreft is ST enig in zijn soort en zul je je over het musical-aspect heen moeten zetten.
Helaas bevat ST weinig catchy liedjes, misschien ook vanwege de weinig vrolijke aangelegenheden. Er zal dan ook niet snel een sing-along komen. Ook halen de liedjes de vaart enorm uit het verhaal, waardoor je op een gegeven moment denkt: “jezus, alweer een liedje?”; je kunt letterlijk naar de wc gaan tijdens een liedje, want als je terugkomt zingen ze nog steeds (trust me, I tried). Het echte verhaal gebeurt dan ook tussen de liedjes door en kan samengevat worden in een half uurtje.
Laatste bezwaar is de enigszins slordige uitwerking: de personages hebben nauwelijks karakterontwikkeling, de geschiedenis van Sweeney wordt nauwelijks uitgelegd (ik weet nu al niet meer waarom hij verbannen werd en waarnaartoe en hoe hij terugkwam in Londen, wat zijn eerdere relatie met Mrs. Lovett, etc.), en het einde komt plotseling en is naar mijn mening onaf.
Toch is het niet zonder meer een slechte film. De sfeer en het gehele uiterlijk van de film (van art direction tot cinematografie) zijn precies raak (dat kan Burton dan ook als geen ander). De acteurs zijn ook bijna zonder uitzondering erg goed (met een verrassend optreden van Sacha Baron Cohen (Ali G, Borat)). Het is erg makkelijk om de fouten in ST aan te wijzen, maar uiteindelijk heb ik toch wel genoten van de film, dus krijgt hij van mij toch
Column Film-Recensies Juno
2008-02-11 | 14:18:33
Highvanhoe:
Heb je het niet ook vaker dat je zulke hoge verwachtingen hebt van een film omdat echt alle recensenten het erover eens zijn dat het een film is die je absoluut niet mag missen, met het resultaat dat je redelijk teleurgesteld uit de bioscoop liep? Vaak is dat met kleinere, niet hollywood-films nog erger, omdat die sowieso al een streepje voor hebben bij de filmlievende pers. Ik noem het maar het 'Sideways'-effect: een goede film waar je gewoon teveel goede dingen over hebt gehoord zodat het eindresultaat nooit voldoening geeft.
Juno is een schattig, doch 'quirky' tienermeisje dat ongewenst zwanger wordt van haar beste vriendje. Abortus lijkt de enige optie, doch lukt dat haar niet. De enige optie die ze overhoudt is het kind meteen na de geboorte af te staan aan een koppel dat zelf geen kinderen kan krijgen en het wel ontzettend graag wil. Wat volgt is een vrij nuchtere reis door de problemen die Juno voorgeschoteld krijgt. Vaak serieuze zaken die door het karakter van Juno toch een glimlach op je gezicht weten te toveren.
Maar waar ik me dan aan erger is het hele indie-karakter van de film. Niet dat daar op zich iets mis mee is, maar het is gewoon zo duidelijk te merken dat de maker van deze film zoveel van zichzelf in het karakter van Juno (en ook de rest) heeft gestopt dat het gewoon teveel opvalt. Juno houdt van oude punk en slechte B-horror-film uit de jaren '70. De muziek in de film is het typische singer/songwriter-bla-bla omdat alle andere muziek te duur of te commercieel is om te gebruiken.
Al met al is er niet zo heel veel mis met Juno. Een degelijke film met goede acteurs, vooral titelheldin Ellen Page. Hij staat me alleen een beetje tegen. Das mijn eigen schuld zullen we maar zeggen.
Denniz:
Net als Highvanhoe houd ik de reviews en awards een beetje bij, dus bij mij waren de verwachtingen van “de Knocked Up vanuit vrouwelijk perspectief” ook enigszins te hoog; eerstens viel dan ook vooral op hoe makkelijk Juno beslist om geen abortus te plegen, hoe probleemloos de zwangerschap verloopt en hoe weinig iedereen in haar omgeving er problemen van maakt. Ook praat Juno net iets te snel (denk spreektempo Gilmour Girls) en bijdehand (denk peloton ComedyCentral-schrijvers) voor een normale 16-jarige.
Het lijkt dan ook op het eerste gezicht dat de recensenten weer eens behoefte hadden om een luchtige feel-good-film de hemel in te prijzen, omdat ze even genoeg hadden van gal spuwen, en dat Juno toevallig de eerste film was die op hun weg lag (dat is een paar jaar geleden dus ook met Sideways gebeurd, waar Highvanhoe naar hintte). Ze kunnen niet genoeg krijgen van actrice Ellen Page en dat “perfecte script” (zie link ). Reden genoeg dus om sceptisch en kritisch te wezen.
Bij de tweede keer kijken begon ik te begrijpen waarom mijn verwachtingen niet werden ingelost: dit is géén vrouwelijke “Knocked Up”! Het verhaal gaat niet om de problemen die ongewenste zwangerschap met zich meebrengt, maar juist over het leven dat daarnaast gewoon doorgaat. Die zwangerschap is een katalysator die iedereen in de film dwingt sneller en concreter over belangrijke dingen na te denken dan ze hadden gepland. Op één punt vond ik het script juist vrij zwak; de karakters worden in een klein gebaar, in een enkel zinnetje haarscherp neergezet (wat ik oneindig knap blijf vinden), maar de karakterontwikkelingen (waar zulke films het juist van moeten hebben) worden te klein behandeld en er wordt te snel overheen gegaan om indruk te maken (in ieder geval de eerste keer kijken). Voor de rest is het een grappige, aandoenlijke film met bijna zonder uitzondering perfecte cast (vooral de ouders en de pleegouders) en een relaxte soundtrack. Ik denk dat Juno na een paar keer kijken alleen maar beter wordt.
Inloggen
